Kolejne podróże z Taktyczną Mamą: Kolegiata w Tumie

Udostępnij

Przed nami kilka dni wolnego. To czas na to, by na nadchodzący weekend zaplanować wypad poza miasto i zwiedzanie ciekawych miejsc. Wiadomo, że dla każdego ciekawe jest coś innego, więc dziś zaprezentuję Wam, co (w podróżach) lubi Taktyczna Mama. 

Odrobina kiczu

O kiczu z perspektywy kultury wiem sporo. W końcu napisałam nawet pracę licencjacką oscylującą wokół tego tematu, za punkt wyjścia stawiając dzieło: „Kicz czyli sztuka szczęścia”. To o co w tym kiczu chodzi? 

test

Abraham Moles napisał cudowną książkę traktującą o tym, dlaczego lubimy kicz i czym on właściwie jest, w jaki sposób go rozpoznać. Pisarz wymienia cechy, które pomagają w zdefiniowaniu tego, czy coś, co aktualnie percypujemy i obserwujemy, przejawia znamiona rzeczonego kiczu. I tak, wedle Molesa, te cechy to: 

„1) niedostosowanie – w każdym przedmiocie kiczowym istnieje pewne wyraźne przekroczenie zasady funkcjonalności: logiki (…)

2) kumulacja – przeciwieństwo ascezy i prostoty (…)

3) synestezja – to próba oddziaływania na wiele zmysłów naraz, na wzrok, słuch, dotyk (…)

4) przeciętność – znajduje się kicz w pół drogi między tym, co od dawna akceptowane i tym, co pociąga nowością (…)

5) komfort – kicz unika tego, co trudne i niewygodne (…)”

Moles pisze, ze kicz to zjawisko, które:  […] jawi się ono jako połączenie przerostu i niedowładu, ran na ciele sztuki. Kicz urasta do rangi zjawiska ponadstylowego nawet. Często staje się ozdobą.”

Po co mi to wprowadzenie o kiczu? Bo mi kicz kojarzy się przede wszystkim z Licheniem i plastikowymi figurkami przedstawiającymi Matkę Boską, które w dodatku można napełnić uzdrawiającą wodą. Lubię je i kolekcjonuję. 

Dobra, prawda jest taka, że uwielbiam sakralny kicz. Ogromnie. Dlatego podróżuję po wszelkich odpustowych straganikach i cieszę oko tym, co tam znajdę. Jednak poza kiczem, uwielbiam zwiedzać obiekty sakralne, traktując je jak dzieła architektoniczne. I tak te sakralne zwiedzanie zaprowadziło mnie do Kolegiaty w Tumie. 

Kolegiata w Tumie

Wracając z wycieczki do Żelazowej Woli, o której pisałam TUTAJ, trafiłam do Łęczycy, a tam do Kolegiaty w Tumie właśnie. To wspaniała świątynia romańska.: „Historia obecnej archikolegiaty całkowicie łączy się z założeniem prawdopodobnie najstarszego w Polsce opactwa benedyktynów pw. Najświętszej Panny Marii i św. Aleksego. Była to budowla kamienna, trójczęściowa, od wschodu zakończona absydą. Pozostaje pytanie, skąd mieliby przybyć benedyktyni do Łęczycy? Pierwsi zakonnicy mieliby przyjść z czeskiego Brzewnowa, gdzie św. Wojciech był biskupem.”

Współcześnie

Jak podaje nasza ulubiona, internetowa encyklopedia: „[…] w 1999 sprowadzono z Gniezna do Tumu relikwię św. Wojciecha. Na pamiątkę tego wydarzenia ufundowano ołtarz w nawie głównej (projekt A. Koss, rok 2000) a w ogrodzie otaczającym sąsiadujący z kolegiata kościółek św. Mikołaja zasadzono poświęcony świętemu Wojciechowi dąb.

W latach 1995-2008 przeprowadzone zostały ponownie kompleksowe prace konserwatorskie (dr. Zenon Duda AGH Kraków odwodnienie-konstrukcja, prof. Andrzej Koss ASP-Warszawakonserwacja bryły Archikolegiaty i wystroju rzeźbiarskiego, prof. Maria Roznerska i córka Ewa konserwacja malowideł ściennych).

22 maja 2011 roku obchodzono uroczystości związane z 850-leciem konsekracji archikolegiaty. Po uroczystej mszy świętej celebrowanej przez kardynała Józefa Glempa dokonano uroczystego odsłonięcia kamienia pamiątkowego związanego z tą rocznicą. Odsłonięcia kamienia dokonali Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Bronisław Komorowski oraz Nuncjusz Apostolski w Polsce arcybiskup Celestino Migliore.

W kolegiacie znajduje się brązowy odlew krucyfiksu wykonanego w 1943 przez Józefa Gosławskiego[4] /projekt krzyża procesyjnego /A.Koss/”. 

To jak, ktoś z Was widział? 

Udostępnij

Author: Taktyczna Mama

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.